Non hai nada que ofrendar
Presuntamente, vivimos nun Estado laico e aconfesional. Tan presuntamente como que todos os cidadáns son iguais ante a lei. Iso pon a Constitución, pero cousas como o secuestro de El Jueves por meterse co Grande Herdeiro Borbónico fannos dubidar da segunda afirmación. E cousas como a Ofrenda ó Apóstolo poñen a primeira en entredito.
Cada 25 de xullo éme imposible reprimir o repelús que me dá ver a un representante do Estado na Catedral posto de xeonllos para pedirlle cousas a un señor que, presuntamente tamén, leva 2.000 anos morto. Nas últimas décadas pasaron relixiosamente (como non) pola cerimonia o presidente da Xunta, a presidenta do Parlamento, o alcalde de Santiago, e o noso monarca constitucional desigualitario (só se cadra Xacobeo), a pedirlle os dubidosos restos mortais do Apóstolo que acabe co terrorismo, co paro, co maltratamento e que nos traía o AVE. Salta a vista que Santiago o Maior non é nada eficaz, normal, os mortos non adoitan ter moita capacidade de actuación fóra dos filmes de George A. Romero, pero en todo caso a ofrendiña serve para que o arcebispo de Compostela nos lembre, vía televisión e radio públicas, que o cristianismo é a verdade e que non seguilo podre as almas dos homes e fai que se lles caian dos dentes.
Non nego que a relixión non me inspira a máis mínima confianza ¿como darlle crédito a alguén que afirma que todo o que un precisa saber está nun só libro? Pero, fobias persoais a parte, o malo da Ofrenda de marras é un claro sometemento do poder terreal ó poder relixioso, ó máis puro estilo do Antigo Réxime, unha cerimonia que reafirma o poder social da Igrexa Católica e que, sendo estritos, podería ser impugnada como inconstitucional. ¿Por que non se anima o BNG a organizar unha recollida de sinaturas nese sentido?
