Pactos entre o PP e o BNG
A dobre personalidade debe de ser un requerimento importante para que a un o deixen ser político en Galicia. Fiel ó mito do galego na escaleira, é ben coñecida a tendencia cuántica do presidente da Xunta, o señor Pérez Touriño, a afirmar e negar as cousas nunha mesma frase. “Reganosa é ilegal, pero xa está feita”, “Quérolle moito ó BNG, pero os alcaldes son os alcaldes…”.
Porén, o xefísimo da oposición, Alberto Núñez (Feijóo), non queda atrás en compoñente esquizofrénica. Lúcea menos, pero dun modo máis brutal, xa que é capaz de cambiar entre o discurso centralista máis pechado e as proclamas galeguistas como quen cambia entre os calzóns largos e os slips. O mesmo nos avisa dos perigos de ETA e repite consignas marianixtas (“Quegobiernelmásvotao, quegobiernelmásvotao”), que se pon (figuradamente) a camiseta da selección galega e insiste (insiste moito, moito) en pactar co BNG.
Talvez se vise seducido polos argumentos de Baltar, que dixo o outro día (e Calidona dá fe) na Radio Galega que habería que buscarse un socio de goberno se non son quen de manter as maiorías. Ou talvez só queira sementar o desconcerto. Pero non deixa de resultar curioso que este home se esqueza de súpeto de que o máis Popular dos Partidos, o seu, leva toda a lexislatura dándolle moita máis caña o Bloque que o PSOE (Antón Losada mediante), que en Madrid non lles gustan nada estas cousas, que o BNG é, teoricamente alomenos, un partido de esquerdas e os seus votantes non lle ían poñer moi boa cara se pacta co… centro.
Fora de casos puntuais, que cada concello é un mundo, un pacto PP-BNG semella raro-raro. Tamén semella que Feijóo quere facer da necesidade unha virtude: “Non é que a política do meu partido faga imposible pactar con ninguén, eu ofrézome, pero eles non queren gobernar comigo ¡malos!”.
