O mal do naval
O sector naval privado galego, concentrado na ría de Vigo, non pode ter queixa. En 2005, a suma dos beneficios das 10 maiores empresas do gremio superou os 430 millóns de euros. De Vigo saen un 42% dos barcos que vende España por ahí polo mundo. Se os vigueses decidisen mañá deixar de aceptar novos pedidos, os que teñen actualmente acumulados daríalles para seguir traballando ata 2011.
Mentres o naval asiático produce barcos coma churros, o galego especialízase pedidos raros pero bos, como buques oceanográficos ou navíos de recreo personalizados. E iso pode facelo porque conta con abundante man de obra ben formada e especializada. Especializada, logo, traballa ben. Abundante, logo, faise a competencia a si mesma e non hai porque pagarlle moit nin tratalo ben, así máis cartos quedan na conta do empresario. Entre directos e indirectos, o sector xera máis de 5.000 empregos, pero non acada o 40% de contratación indefinida.
Tras case dúas semanas de folga e bronca, que se filtraron nos xornais entre a campaña electoral e María Mariño, os obreiros do metal e dos barcos semellan ter chegado a un acordo cos seus patróns e gardaron no armario a folga prevista para o luns. Agora, as empresas terán que ter un mínimo do 45% de empregados fixos , e non poderar contartar por obra ó mesmo traballador para o mesmo traballo unha e outra vez, a non ser que esa porcentaxe de indefinidos sexa do 55%.
Os sindicatos denuncian que, ante o elevado íncide de precariedade, a xente xa non ve ós estaleiros como sitio no que quedarse a traballar. A maioría dos profesionais do metal pasan por alí o minimo posible antes de pillar sitio na Citröen. Non está garantido o relevo xeracional cando os curritos comecen a xubilarse, pero iso ós empresarios dalles o mesmo. Daquela, eles tamén estarán xubilados.
